Sherbert Scotti (Cannabis flos S-LAB): rodowód po Sunset Sherbet i Biscotti

Czym jest Sherbert Scotti i skąd pochodzi ta odmiana?

Sherbert Scotti to hybryda powstała z krzyżówki Sunset Sherbet z Biscotti, dostarczana do polskich aptek przez jednego wytwórcę. Rodowód jest ustalony i pochodzi z opisu handlowego cytującego linię hodowlaną, natomiast składu terpenowego nikt publicznie nie opisał, więc odmiana ma znane pochodzenie przy nieznanej chemii.

Pochodzenie opiera się na jednym zapisie: polski serwis branżowy podaje przy tej pozycji wprost „Genetyka: Sunset Sherbet x Biscotti”. W klastrze, z którego pochodzi ten tekst, ustalony rodowód ma 60 z 85 kultywarów, a Sherbert Scotti należy do tej większej połowy. Jeden zapis handlowy to jednak mniej niż karta hodowcy, więc trafniej mówić o rodowodzie deklarowanym przez sprzedawcę niż o rodowodzie potwierdzonym dokumentem.

Obydwoje rodziców wracają w tym samym grafie przy innych pozycjach. Sunset Sherbet stoi także za odmianą Gelato 33, a Biscotti za odmianą Purple Octane, i to właśnie te dwa powiązania wyznaczają całe udokumentowane sąsiedztwo Sherbert Scotti w polskich aptekach.

W wykazie pozycja występuje pod nazwą rejestrową zaczynającą się od „Cannabis flos S-LAB”, z doklejonym członem liczbowym. Ten człon pomijamy celowo. Liczba w nazwie jest wartością deklarowaną przez wytwórcę, obarczoną tolerancją rzędu dziesięciu procent w obie strony, więc zacytowana pojedynczo wygląda na pomiar, którym nie jest. Jeden katalog handlowy przypisuje odmianę do hybryd z przewagą indiki, ale nie podaje, na jakiej podstawie ten podział zrobiono.

Kto dostarcza tę odmianę do polskich aptek?

Jeden wytwórca: S-LAB. W zestawieniu, na którym stoi ten klaster, Sherbert Scotti ma jedną pozycję apteczną i żadnej wersji konkurencyjnej, więc nie da się zestawić dwóch serii tego samego kultywaru. Tabela poniżej pokazuje, co o tej pozycji wiadomo, a czego zapis apteczny nie podaje.

S-LAB odpowiada w tym klastrze za 38 kultywarów, czyli za największy pojedynczy zbiór spośród wszystkich obecnych tu wytwórców. Sama nazwa wytwórcy mówi więc o konkretnej pozycji niewiele: pod jednym szyldem stoją odmiany o różnym rodowodzie, różnym terpenie wiodącym i różnym stopniu udokumentowania. Co łączy pozycje tego wytwórcy poza szyldem, rozbieramy osobno.

Skład apteczny bywa nietrwały i to nie jest wada tej odmiany, tylko sposób działania rynku. Surowiec wchodzi do obrotu na podstawie pozwolenia o określonym terminie, przyjeżdża partiami i znika z hurtowni wtedy, gdy partia się kończy, a nie wtedy, gdy ktoś ogłosi wycofanie. Recepta wystawiona na jedną nazwę potrafi więc trafić na pustą półkę, choć miesiąc wcześniej ta sama nazwa była do wykupienia bez problemu. Bieżący stan tego, co realnie da się kupić, prowadzimy w zestawieniu dostępnych odmian medycznej marihuany, i tylko tam podajemy ceny. Osobną rzeczą jest susz konopny sprzedawany bez recepty, który z surowcem aptecznym nie ma wspólnej ścieżki dopuszczenia; takie pozycje zbieramy w kategorii susz.

Jak pachnie i smakuje Sherbert Scotti?

Opis aromatu istnieje w jednym katalogu handlowym i wymienia cztery nuty: drzewną, kwiatową, pikantną oraz ziemistą. Nie stoi za tym żaden pomiar ani druga niezależna relacja, więc jest to charakterystyka sprzedawcy, a nie właściwość potwierdzona. Ta sama strona przypisuje odmianie działanie relaksujące, co jest etykietą sprzedażową.

Nuta pikantna zgadza się z tym, czego można oczekiwać po terpenie wiodącym. Kariofilen to ten sam seskwiterpen, który odpowiada za ostrość pieprzu czarnego i za korzenny charakter goździków, więc jego obecność w opisie i słowo „pikantny” w tym samym akapicie nie są przypadkiem. To jednak zgodność dwóch opisów, a nie potwierdzenie jednego pomiaru drugim. Czego o samym kariofilenie wykazano, a czego nie, rozbieramy w osobnym tekście.

Zapach nie jest parametrem jakości i nie nadaje się na kryterium wyboru. Zmienia go suszenie, sposób przechowywania i sam upływ czasu, bo terpeny są lotne i ubywa ich z otwartego opakowania szybciej niż kannabinoidów. Pacjent, który porównuje dwie partie po zapachu, porównuje przy okazji ich wiek oraz warunki magazynowania, a te nie stoją w żadnym opisie. Rozdrobnienie surowca tuż przed użyciem uwalnia więcej lotnych składników naraz, przez co ta sama partia potrafi pachnieć mocniej niż wczoraj, choć nic się w niej nie zmieniło.

Po jakim czasie Sherbert Scotti zaczyna działać i jak długo to trwa?

Zależy to od drogi podania, nie od nazwy odmiany. Dla Sherbert Scotti nie opublikowano żadnego pomiaru stężenia we krwi, więc jedyne, co da się podać uczciwie, to przedziały opisane dla waporyzacji oraz dla podania doustnego. Poniższy akapit opisuje właśnie te dwie drogi, nie tę odmianę.

Droga podania rozstrzyga o przebiegu bardziej niż sama odmiana. Po waporyzacji substancja przechodzi z płuc do krwi niemal natychmiast, więc pierwsze odczucia pojawiają się po kilku minutach, nasilenie rośnie jeszcze przez kilkanaście do trzydziestu minut, a całość mija w ciągu dwóch do czterech godzin. Po połknięciu surowiec pokonuje najpierw jelito i wątrobę, więc na pierwsze odczucia czeka się od pół godziny do dwóch, a epizod ciągnie się sześć, niekiedy osiem godzin. Stąd bierze się najczęstsza pomyłka przy podaniu doustnym: kto uzna po trzydziestu minutach, że nic się nie dzieje, i dobierze porcję, dostanie obie dawki naraz. Powyższe przedziały opisują drogę podania, nie tę odmianę; badania farmakokinetycznego dla pojedynczego kultywaru nie opublikowano.

Jedna pozycja apteczna niczego w tym rachunku nie zmienia. Gdyby ktoś zmierzył przebieg działania na konkretnej serii tej odmiany, wynik dotyczyłby tamtej serii, a nie kultywaru: wysuszony kwiat różni się między zbiorami, natomiast zapis apteczny nie podaje ani daty zbioru, ani numeru partii, po którym dałoby się takie pomiary ze sobą zestawiać.

Co wykazano, a czego nie wykazano w badaniach nad tą odmianą?

Nic bezpośrednio o niej. Badania dotyczą kariofilenu jako pojedynczego związku, nie suszu o tej nazwie, a skład profilu Sherbert Scotti opisuje tylko jedno źródło i robi to bez laboratorium oraz bez daty pomiaru. Poniżej rozdzielone są dwie rzeczy: wyniki dwóch prac nad tym terpenem oraz to, co pochodzi wyłącznie z opisu handlowego.

Słabość tej dokumentacji ma konkretną postać. Skład wymienia cztery związki: kariofilen, linalol, humulen oraz nerolidol, z najwyższym udziałem kariofilenu. Podaje go jedno źródło, bez nazwy laboratorium, bez daty pomiaru i bez wskazania, do jakiej całości udziały się odnoszą. Sumują się przy tym do 68 procent, więc niemal jedna trzecia deklarowanej całości pozostaje bez nazwy. Właśnie dlatego samych udziałów przy nazwach terpenów nie podajemy w tym serwisie wcale: wartość bez mianownika wygląda na pomiar, a pomiarem nie jest.

Granice obu prac trzeba nazwać wprost. W żadnym z dwóch badań nie testowano kariofilenu na ludziach ani w formie wziewnej z suszu; obie prace dotyczą doustnego lub ogólnoustrojowego podania u myszy w modelach bólu i stanu zapalnego, nie snu ani nastroju. Wyniku z gryzonia nie da się przełożyć na to, czego pacjent doświadcza po waporyzacji suszu, bo różni się i gatunek, i droga podania, i sama postać podanego związku.

Po drugiej stronie stoi materiał sprzedażowy: etykieta działania relaksującego oraz przypisanie do hybryd z przewagą indiki. To są kategorie katalogowe, budowane z opisów użytkowników i z tradycji nazewniczej, a nie wynik obserwacji prowadzonej według protokołu. Wpisanie ich do jednej rubryki z pracami z tabeli powyżej zatarłoby różnicę między dowodem a etykietą, a ta różnica jest tu całą treścią.

Jakie działania niepożądane zgłaszano po tej odmianie?

Żadnych pod tą nazwą. Krajowy system zgłoszeń wiąże obserwację z produktem leczniczym oraz numerem serii, nie z kultywarem, więc osobnego zestawienia dla Sherbert Scotti nie ma i przy dzisiejszym sposobie raportowania nie powstanie. Poniżej opis dotyczący suszu konopnego jako całej grupy surowców.

Zgłoszenia o działaniach niepożądanych zbiera się dla produktu leczniczego z numerem serii, a nie dla nazwy odmiany, więc poniższe dotyczy suszu konopnego jako grupy surowców. Powtarzają się przede wszystkim suchość w jamie ustnej, przekrwienie oczu oraz przyspieszenie akcji serca. Rzadziej opisywane są zawroty głowy przy szybkiej pionizacji, ospałość w ciągu dnia i przejściowe pogorszenie pamięci świeżej, a także niepokój nasilający się wraz z dawką. Osobną sprawą są leki przyjmowane równolegle, zwłaszcza uspokajające i wpływające na krzepnięcie: ich ocena wymaga znajomości całej listy preparatów, nie opisu rośliny. Częstości tych objawów nie podajemy liczbowo, bo publiczne zestawienia dla suszu konopnego w Polsce nie rozdzielają ich na poszczególne produkty.

Przy tej odmianie dochodzi jeszcze jedna granica. Ma ona w wykazie jedną pozycję i jednego wytwórcę, więc nawet gdyby ktoś zaczął zbierać obserwacje po nazwie kultywaru, próba byłaby zbyt mała, żeby cokolwiek z niej odczytać. Objaw zauważony u siebie zgłasza się lekarzowi prowadzącemu albo bezpośrednio do Urzędu Rejestracji, zawsze z numerem serii odczytanym z opakowania.

W jakiej temperaturze waporyzować tę odmianę?

Nie da się podać jednej liczby, bo temperatura wrzenia terpenu nie jest ustawieniem waporyzatora. Dla kariofilenu zapisy źródłowe podają wrzenie pod ciśnieniem atmosferycznym w okolicy 256-259 stopni Celsjusza oraz oddzielny pomiar 130 stopni przy ciśnieniu obniżonym, a te dwie wartości opisują zupełnie inne warunki.

Różnica między nimi nie jest szczegółem technicznym. Niższą wartość zmierzono przy ciśnieniu 14 mmHg, czyli kilkadziesiąt razy niższym od tego, jakie panuje w pokoju, natomiast waporyzator pracuje pod ciśnieniem atmosferycznym. Tabela, która przepisuje te 130 stopni jako „temperaturę parowania kariofilenu” i stawia ją obok ustawień urządzenia, przenosi pomiar laboratoryjny bez warunków, w jakich powstał. Skąd biorą się rozbieżności między takimi tabelami, tłumaczymy osobno, a same zapisy temperatur dla poszczególnych terpenów zebraliśmy w innym miejscu.

Druga pułapka siedzi w samym urządzeniu. Liczba na wyświetlaczu opisuje grzałkę albo powietrze wpadające do komory, nie rozdrobniony surowiec, a między jednym a drugim potrafi być kilkadziesiąt stopni różnicy zależnie od konstrukcji i od tego, jak mocno komora jest wypełniona. Dlatego to samo ustawienie na dwóch waporyzatorach daje inny efekt, choć wyświetlacze pokazują tę samą wartość. Dlaczego ustawienia nie wolno mylić z temperaturą suszu, opisujemy oddzielnie.

Które odmiany z polskich aptek są z nią spokrewnione?

Dwie: Gelato 33 oraz Purple Octane. Pierwsza dzieli z Sherbert Scotti rodzica Sunset Sherbet, druga dzieli Biscotti, i obie są obecne w polskich aptekach. Poza tą parą graf rodowodów tego klastra nie łączy z nią żadnej innej pozycji, mimo że kilka nazw brzmi bardzo podobnie.

Gelato 33 wywodzi się z Sunset Sherbet skrzyżowanego z Thin Mint GSC, a do polskich aptek trafia od innego wytwórcy niż Sherbert Scotti. Wspólny rodzic nie oznacza tutaj wspólnej chemii: przy Gelato 33 jako wiodący wskazywany jest limonen, przy Sherbert Scotti kariofilen, więc dwie odmiany o połowie tego samego pochodzenia rozjeżdżają się na najważniejszym parametrze opisu. Profil samej Gelato 33 opisuje przy tym tylko jedno źródło.

Purple Octane pochodzi z krzyżówki trójstronnej, w której Biscotti spotyka się z Sherb BX1 oraz Jealousy F2, i dostarcza ją ten sam wytwórca co Sherbert Scotti. Tutaj terpen wiodący jest wspólny, bo w obu pozycjach wskazano kariofilen. Zestawienie tej pary bywa więc ciekawsze niż zestawienie rodzeństwa po Sunset Sherbet, choć i tu trzeba pamiętać, że jedna odmiana ma profil opisany przez jedno źródło, a druga nie ma go opisanego wcale.

Podobieństwo nazw prowadzi w tym klastrze na manowce częściej niż gdziekolwiek indziej. Wśród rodziców zapisanych w grafie stoją cztery różne formy z członem „sherb”: Sunset Sherbet, Blue Sherbet, Garlic Sherbert oraz Sherb BX1. Tylko pierwsza z nich łączy się z Sherbert Scotti. Blue Sherbet to rodzic odmiany King Sherb, Garlic Sherbert stoi za odmianą Mystic Wonder, i żadna z tych dwóch nie ma z opisywaną tu odmianą wspólnego przodka. Pokrewieństwo czyta się z rodziców, nie z sylab w nazwie handlowej.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Sherbert Scotti można kupić bez recepty?

Nie. Jest to susz konopny w kategorii Rpw, wydawany wyłącznie na receptę wystawioną przez lekarza. Bez recepty dostępne są inne wyroby z konopi, które przechodzą zupełnie inną ścieżkę dopuszczenia do obrotu i nie są surowcem farmaceutycznym.

Jaki terpen jest w tej odmianie wiodący?

Kariofilen. Wskazuje na niego zarówno opis pozycji aptecznej, jak i jedyny katalog handlowy, który tę odmianę opisuje. Zgodność dwóch zapisów nie zastępuje jednak pomiaru laboratoryjnego, którego dla tej odmiany nikt nie opublikował.

Jaką zawartość THC deklaruje się dla tej odmiany?

Przedział 16,2-19,8%. Wytwórca podaje jedną wartość nominalną, a niesie ona ze sobą tolerancję rzędu dziesięciu procent w obie strony, więc pojedyncza liczba wyglądałaby na wynik pomiaru. Bieżącą deklarację odczytuje się z opakowania oraz z wykazu.

Czy Sherbert Scotti i King Sherb to jedna rodzina?

Nie. Obie nazwy niosą człon „sherb”, ale rodzice są inni: Sherbert Scotti pochodzi po Sunset Sherbet i Biscotti, King Sherb po OG Kush Breath i Blue Sherbet. Wspólny wyraz w nazwie handlowej nie dowodzi pokrewieństwa w żadną stronę.

Czym różni się Sherbert Scotti od Purple Octane?

Obie odmiany mają wspólnego rodzica Biscotti, tego samego wytwórcę i ten sam terpen wskazany jako wiodący. Różni je pozostała część rodowodu oraz stan opisu: profil Purple Octane opisuje jedno źródło, profilu Sherbert Scotti nie opisuje żadne.

Gdzie sprawdzić, czy ta odmiana jest teraz dostępna w aptece?

W zestawieniu dostępnych odmian, które aktualizujemy osobno i w którym prowadzimy także ceny. Opis odmiany nie nadaje się na źródło informacji o dostępności, bo pozycja potrafi zniknąć z hurtowni w ciągu kilku dni od wyczerpania partii.

Susz konopny jest surowcem farmaceutycznym wydawanym z przepisu lekarza w kategorii Rpw. Materiał ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji lekarskiej ani zaleceń zawartych w dokumentacji produktu. Tekst redakcyjny: redakcja ubucha.pl.