Biscuit Runtz (Cannabis flos S-LAB): co da się ustalić o odmianie bez rodowodu

Skąd pochodzi Biscuit Runtz i dlaczego jej rodowód pozostaje nieustalony?

Rodowód tej odmiany jest nieznany. Żadne z dwóch polskich źródeł opisujących surowiec S-LAB nie
podaje pary roślin rodzicielskich, a hodowca ich nie ujawnił. Pole rodowodu pozostaje więc puste i
tak je tutaj zapisujemy, zamiast dobudowywać pochodzenie z podobieństwa nazw albo z opisu
handlowego.

Sama nazwa nie jest tu żadnym tropem. W obu bazach ta pozycja figuruje jako Biscuit Rntz, w
jednej dodatkowo ze skrótem BR w nawiasie, a zapis Biscuit Runtz pochodzi z wykazu aptecznego.
Skoro brzmienie nazwy zmienia się między rejestrami, trudno traktować je jako zapis pochodzenia.
Człon runtz należy do nazewnictwa handlowego i nie deklaruje, że w krzyżówce brała udział
jakakolwiek konkretna roślina.

Odmiany z tym samym słowem w nazwie potrafią mieć rozłączne pochodzenie, a odmiany o zupełnie
odmiennych nazwach potrafią mieć wspólnego rodzica. Dopisanie rodziców na wyczucie kosztowałoby
więcej, niż daje: raz wpisane pochodzenie zaczyna krążyć po kolejnych zestawieniach i po kilku
przepisaniach wygląda na ustalony fakt, którego nikt już nie potrafi cofnąć do źródła.

Pusty rodowód nie oznacza, że o odmianie nie da się nic powiedzieć. Da się opisać, kto ją
wprowadza do obrotu, jakie terpeny wymieniają źródła i w jakim przedziale mieści się deklarowana
zawartość THC. Te informacje pochodzą z dokumentacji handlowej i z baz odmian, a nie z
rekonstrukcji hodowlanej, i na nich kończy się to, co o tej pozycji wiadomo.

Które wersje apteczne tej odmiany opisują polskie bazy?

Jedną. Susz o tej nazwie wprowadza do polskich aptek wyłącznie S-LAB, a obie bazy odmian, z
których korzystamy, opisują tę samą pozycję rejestrową. Nie ma tu więc równoległych opakowań kilku
wytwórców ani wersji różniących się deklarowaną mocą, które trzeba by od siebie odróżniać.

Przedział 19,8-24,2% nie jest wynikiem pomiaru kolejnych partii, tylko wartością deklarowaną
rozciągniętą o dziesięcioprocentową tolerancję wytwórcy. Podajemy go w tej postaci, bo pojedyncza
liczba na etykiecie obiecuje dokładność, której dokumentacja nie daje, a odległość między dolnym a
górnym końcem przedziału bywa większa niż różnica między dwiema sąsiednimi pozycjami w wykazie.

Źródła rozchodzą się w opisie samego typu rośliny: jedno klasyfikuje tę pozycję jako hybrydę,
drugie jako hybrydę o przewadze indiki. Rozbieżność dotyczy etykiety handlowej, nie oznaczenia
laboratoryjnego, i nie stoi za nią żaden pomiar, więc mówi ona raczej o stanie źródeł niż o
roślinie.

Dostępność zmienia się w rytmie dostaw i decyzji rejestrowych, a nie w rytmie publikowania
artykułów. W chwili zbierania danych jedna z baz oznaczała tę pozycję jako niedostępną. Aktualny
stan wykazu warto sprawdzać w zestawieniu odmian dostępnych w aptekach,
asortyment sklepu w kategorii z suszem, a pozostałe pozycje tego wytwórcy
opisujemy w osobnym tekście o S-LAB.

Jak pachnie i smakuje Biscuit Runtz?

Korzennie, owocowo i ziemiście. Tak opisuje ten susz jedyna baza, która w ogóle podaje dla niego
notę zapachową, i jest to opis katalogowy, a nie wynik panelu sensorycznego. Druga baza aromatu nie
opisuje wcale, więc nie ma tu drugiego zdania do porównania.

Zestaw terpenów wymieniany przez źródła daje się z tym opisem pogodzić. Kariofilen bywa wiązany
z nutą pieprzną i korzenną, humulen z ziemistym chmielowym tonem, limonen z cytrusowym akcentem,
linalol z kwiatową słodyczą, a pinen z żywicznym tłem. To są typowe skojarzenia zapachowe
przypisywane tym związkom, nie pomiar wykonany na tej partii suszu.

Nazwa podpowiada wypiek i cukier, ale żadne ze źródeł tego skojarzenia nie potwierdza. Ciastkowy
trop wziął się z nazewnictwa handlowego i przy tej pozycji rozjeżdża się z notą, którą realnie
zapisano w bazie. Warto o tym pamiętać, bo oczekiwanie zbudowane na nazwie potrafi zmienić odbiór
zapachu mocniej niż sam skład lotnych składników.

Aromat suszu zmienia się też poza rośliną. Wpływa na niego sposób suszenia, szczelność
opakowania, czas od zapakowania oraz temperatura przechowywania. Dwie próbki tej samej pozycji
rejestrowej mogą więc pachnieć inaczej, a rozbieżność między opisem katalogowym a tym, co pacjent
czuje po otwarciu opakowania, nie musi oznaczać pomyłki w opisie.

Jak szybko ten susz zaczyna działać i po jakim czasie mija?

Rozstrzyga o tym droga podania, nie nazwa odmiany. Przy wdychaniu pary działanie zaczyna się w
ciągu kilku minut i kończy jeszcze tego samego popołudnia, a po połknięciu przesuwa się o godziny w
obie strony. Dla samej Biscuit Runtz nikt osobno tego nie mierzył.

Droga podania rozstrzyga o przebiegu bardziej niż sama odmiana. Po waporyzacji substancja przechodzi z płuc do krwi niemal natychmiast, więc pierwsze odczucia pojawiają się po kilku minutach, nasilenie rośnie jeszcze przez kilkanaście do trzydziestu minut, a całość mija w ciągu dwóch do czterech godzin. Po połknięciu surowiec pokonuje najpierw jelito i wątrobę, więc na pierwsze odczucia czeka się od pół godziny do dwóch, a epizod ciągnie się sześć, niekiedy osiem godzin. Stąd bierze się najczęstsza pomyłka przy podaniu doustnym: kto uzna po trzydziestu minutach, że nic się nie dzieje, i dobierze porcję, dostanie obie dawki naraz. Powyższe przedziały opisują drogę podania, nie tę odmianę; badania farmakokinetycznego dla pojedynczego kultywaru nie opublikowano.

Ta różnica zmienia sposób, w jaki czyta się opis odmiany. Wszystko, co bazy piszą o czasie
działania, opisuje w istocie drogę podania i odnosi się tak samo do każdej innej pozycji z tej samej
półki. Numer partii, dobrana porcja i sposób przyjęcia mówią o przebiegu więcej niż nazwa handlowa
na opakowaniu.

Co wykazano w badaniach, a co pozostaje opisem katalogowym?

Niewiele i nie o samej odmianie. Badania dotyczą pojedynczych terpenów podawanych zwierzętom, a
nie suszu Biscuit Runtz podawanego ludziom. Źródła zgodnie wymieniają ten sam zestaw składników
lotnych, natomiast wszystko, co opisuje spodziewane działanie, pochodzi z katalogu, nie z
eksperymentu na ludziach.

Zestaw terpenów jest w obu bazach identyczny: humulen, kariofilen, limonen, linalol i pinen.
Zgodność obejmuje jednak wyłącznie to, jakie związki wymieniono. Tylko jedno ze źródeł porządkuje je
według udziału i stawia na czele kariofilen, podczas gdy wykaz apteczny opisuje tę pozycję jako
limonenową. Udziałów procentowych nie przytaczamy, bo sumy podawane w tych bazach dla pełnych
profili nie domykają się do stu, więc mianownik jest inny w każdym zestawieniu.

Osobno od odmiany przebadano sam limonen, za każdym razem na zwierzętach. Starsza z dwóch prac
(PMID:12587690) obserwowała myszy po wstrzyknięciu do jamy otrzewnej: od 50 mg/kg psuła się
koordynacja na obracającym się wałku, przy 200 mg/kg sen po pentobarbitalu ciągnął się dłużej, a
najmniej oczekiwany był odczyt z labiryntu podwyższonego, gdzie wystarczyło 5 mg/kg, by zwierzęta
rzadziej zapuszczały się na ramiona bez ścianek. Autorzy odczytali to jako nasilenie lęku, nie jego
zniesienie. Nowsza praca (PMID:40622197) mierzyła co innego: u szczurów słabszy odczyn zapalny w
łapie po karagenie, u myszy mniej reakcji bólowych po formalinie.

Nie wykazano działania przeciwlękowego limonenu u ludzi. Nie wykazano też, żeby izolowany limonen działał przeciwlękowo u zwierząt; jedyne dostępne dane z testu podwyższonego labiryntu krzyżowego pokazały u myszy efekt odwrotny, obniżający liczbę wejść do otwartych ramion już przy niskiej dawce.

Po stronie katalogu zostaje określenie działania jako relaksującego i zrównoważonego. To etykieta
z bazy odmian, bez podanej metody i bez liczby osób, więc nie jest wynikiem, tylko sposobem opisania
towaru.

Jakie działania niepożądane odnotowano po tym suszu?

Żadnych przypisanych właśnie tej odmianie. Zgłoszenia trafiają do systemu pod numerem serii
produktu leczniczego, a nie pod handlową nazwą rośliny, więc dla Biscuit Runtz osobnego zestawienia
nie ma i w tej formie nie powstanie. Poniżej opisujemy to, co odnotowano dla suszu konopnego jako
grupy.

Zgłoszenia o działaniach niepożądanych zbiera się dla produktu leczniczego z numerem serii, a nie dla nazwy odmiany, więc poniższe dotyczy suszu konopnego jako grupy surowców. Powtarzają się przede wszystkim suchość w jamie ustnej, przekrwienie oczu oraz przyspieszenie akcji serca. Rzadziej opisywane są zawroty głowy przy szybkiej pionizacji, ospałość w ciągu dnia i przejściowe pogorszenie pamięci świeżej, a także niepokój nasilający się wraz z dawką. Osobną sprawą są leki przyjmowane równolegle, zwłaszcza uspokajające i wpływające na krzepnięcie: ich ocena wymaga znajomości całej listy preparatów, nie opisu rośliny. Częstości tych objawów nie podajemy liczbowo, bo publiczne zestawienia dla suszu konopnego w Polsce nie rozdzielają ich na poszczególne produkty.

W Polsce ten surowiec wydaje się wyłącznie na receptę w kategorii Rpw, a ocenę tolerancji i
możliwych interakcji prowadzi lekarz. Tekst opisuje stan wiedzy o surowcu i nie zastępuje rozmowy z
osobą prowadzącą leczenie.

W jakiej temperaturze waporyzuje się susz o takim profilu?

Nie istnieje nastawa właściwa dla tej konkretnej odmiany. Temperatury wrzenia poszczególnych
terpenów zmierzono dla czystych substancji w laboratorium, a nie dla suszu w komorze urządzenia,
więc służą najwyżej za punkt odniesienia przy dobieraniu ustawienia, nie za liczbę, którą można
wprost przepisać na skalę waporyzatora.

Zestawione wartości pochodzą z publicznych baz właściwości fizykochemicznych i opisują czyste
związki w stanie wolnym. W suszu terpeny tkwią w materiale roślinnym i uwalniają się stopniowo w
szerokim przedziale, dlatego liczba z tabeli nie wyznacza progu, poniżej którego dany składnik nie
przechodzi do pary.

Praktyczna konsekwencja jest taka, że niższe nastawy wydobywają przede wszystkim lżejsze
składniki zapachowe, a wyższe uwalniają więcej materiału kosztem ostrzejszej pary. Dlaczego tabele
temperatur krążące po sieci nie dają się ze sobą porównywać, tłumaczymy w osobnym tekście o
parowaniu terpenów.

Sam limonen omawiamy szerzej w tekście poświęconym tej osi, a
pozostałe składniki profilu w tekstach o kariofilenie, linalolu, pinenie oraz humulenie.

Czy są w aptekach odmiany z nią spokrewnione?

Żadnych ustalonych. Bez znanych roślin rodzicielskich nie da się wskazać rodzeństwa, bo
pokrewieństwo wynika z krzyżówki, a nie z podobieństwa nazwy czy ze zbieżnego zestawu terpenów.
Lista odmian spokrewnionych pozostaje pusta i nie jest to luka do uzupełnienia, tylko wynik przyjętej
zasady.

Kusi, żeby za rodzeństwo uznać pozycje o zbliżonej nazwie z tego samego katalogu. To jednak
wnioskowanie z etykiety handlowej, a katalog nie jest rejestrem hodowlanym. Wpisane raz
pokrewieństwo zaczyna krążyć między zestawieniami i po kilku przepisaniach nikt nie potrafi już
ustalić, skąd się wzięło.

Zbieżność zestawu terpenów również nie wystarcza. Te same pięć związków lotnych występuje w wielu
pozycjach o rozłącznym pochodzeniu, bo są to najczęstsze terpeny tego gatunku. Podobny skład mówi
coś o tym, czego można się spodziewać po zapachu, a nie o tym, kto z kim jest spokrewniony.

Kto szuka pozycji o zbliżonym charakterze, więcej wyciągnie z pełnego
zestawienia odmian dostępnych w aptekach albo z listy pozostałych suszy tego
samego wytwórcy niż z domysłu opartego na nazwie.

Najczęściej zadawane pytania o Biscuit Runtz

Czy rodowód Biscuit Runtz jest znany?

Nie. Hodowca nie ujawnił roślin rodzicielskich, a dostępne bazy odmian pola rodowodu nie wypełniają. Człon runtz w nazwie nie jest dowodem pokrewieństwa z żadną inną pozycją.

Ilu wytwórców dostarcza tę odmianę do polskich aptek?

Jeden. Susz pod tą nazwą wprowadza do obrotu S-LAB i odpowiada mu jedna pozycja w wykazie aptecznym.

Jaka jest zawartość THC w tej odmianie?

Dokumentacja wskazuje przedział 19,8-24,2%, czyli wartość deklarowaną rozszerzoną o dziesięcioprocentową tolerancję wytwórcy. Pojedynczej liczby nie podajemy, bo sugerowałaby dokładność, której nikt tu nie gwarantuje.

Jakie terpeny wymieniają źródła dla Biscuit Runtz?

Humulen, kariofilen, limonen, linalol i pinen. Oba źródła podają ten sam zestaw, natomiast udziałów procentowych nie przytaczamy, bo sumy w tych bazach nie domykają się do stu.

Czy Biscuit Runtz to hybryda z przewagą indiki?

Źródła nie są zgodne. Jedno opisuje tę pozycję jako hybrydę, drugie jako hybrydę o przewadze indiki, a za żadnym z tych określeń nie stoi oznaczenie laboratoryjne.

Czy ten susz można kupić bez recepty?

Nie. To surowiec farmaceutyczny wydawany wyłącznie na receptę w kategorii Rpw, a o jego zastosowaniu decyduje lekarz prowadzący.

Tekst przygotowała redakcja ubucha.pl.