Gdzie marihuana jest legalna? Mapa krajów 2026

To zestawienie odpowiada na cztery pytania dla każdego kraju: czy posiadanie jest karalne, czy istnieje próg ilościowy, co grozi za jego przekroczenie i czy działa program medyczny. Każda odpowiedź pochodzi z tekstu przepisu albo ze stanowiska urzędu.

Najczęstsze nieporozumienie dotyczy nie wysokości kar, tylko istnienia progu. W kilkunastu krajach tego zestawienia liczba, której szuka czytelnik, po prostu nie istnieje, a zestawienia, które ją podają, dopisują ją z zewnątrz.

Czym różni się legalizacja od dekryminalizacji?

Legalizacja i dekryminalizacja to dwie różne rzeczy, a mylenie ich jest najczęstszym błędem w polskich tekstach o prawie konopnym. Legalizacja znaczy, że czyn przestaje być zabroniony w ogóle. Dekryminalizacja znaczy tylko tyle, że przestaje być przestępstwem, a zostaje wykroczeniem albo deliktem administracyjnym.

Różnica ma praktyczne skutki. Po dekryminalizacji substancja nadal podlega zajęciu, sprawa nadal się toczy, a sankcja nadal istnieje, tylko w innym trybie i z innym katalogiem kar.

W tym zestawieniu obie sytuacje występują obok siebie. Czechy, Niemcy, Kanada i Malta wyłączyły część czynów spod zakazu, więc mówimy tam o legalizacji w ściśle określonych granicach. Chorwacja, Słowenia, Portugalia i Włochy przeniosły posiadanie poza prawo karne, ale go nie dopuściły.

Jest też trzecia grupa, najtrudniejsza do opisania jednym słowem. Belgia i Norwegia nie zmieniły przepisów, tylko praktykę ścigania, a taką zmianę da się cofnąć bez udziału parlamentu.

Dlatego w tabeli nie ma kolumny ze statusem jednym słowem. Każdy taki skrót byłby przy połowie krajów nieprawdziwy, a czytelnik i tak potrzebuje odpowiedzi na cztery osobne pytania.

Gdzie marihuana jest legalna na poziomie krajowym?

Na poziomie krajowym legalizację posiadania przez osobę dorosłą przeprowadziły w tym zestawieniu cztery państwa: Czechy, Niemcy, Kanada i Malta, każde na własnych warunkach i w innych granicach. Do tego dochodzą Luksemburg oraz Urugwaj, w których konstrukcja jest jeszcze węższa i obwarowana dodatkowymi wymogami.

W Czechach próg legalny zależy od wieku 21 lat i wynosi 100 gramów w mieszkaniu oraz 25 gramów poza nim. W Niemczech granice to 25 gramów poza domem i 50 gramów w domu, przy trzech żywych roślinach.

Kanada dopuszcza 30 gramów ekwiwalentu w miejscu publicznym, a Malta 7 gramów przy sobie dla osoby powyżej 18 lat. Luksemburg poszedł najdalej w zawężaniu: legalne jest wyłącznie użycie we własnym domu i wyłącznie z własnej uprawy.

Osobno stoi Holandia, opisywana zwykle jako kraj najbardziej liberalny. Konopie pozostają tam zakazane ustawą, a coffeeshopy działają na zasadzie tolerowania, więc formalnie nie jest to legalizacja.

Reszta zestawienia dzieli się na kraje z dekryminalizacją i takie, w których posiadanie pozostaje przestępstwem. Szczegóły dla każdego z nich znajdziesz w tabeli poniżej.

Jak czytać tabelę krajów?

Najważniejsza rzecz przy czytaniu tej tabeli jest taka, że próg legalny, próg wykroczenia i próg przestępstwa to trzy różne liczby, a w części krajów istnieją wszystkie trzy naraz. Kolumna progu podaje tę pierwszą, o ile w danym kraju w ogóle występuje.

Czechy są tu najlepszym przykładem trzech pięter. Poniżej progu legalnego czyn nie jest zabroniony, powyżej niego staje się wykroczeniem, a dopiero powyżej kolejnej granicy przestępstwem opisanym w kodeksie karnym.

Druga pułapka dotyczy progów, które wyglądają jak granica legalności, a nią nie są. Na Cyprze 30 gramów uruchamia domniemanie handlu, a w Austrii tak zwana Grenzmenge dzieli tylko przepisy między sobą i nie oddziela legalnego od nielegalnego.

Trzecia rzecz to jednostka miary. Włochy liczą 500 miligramów substancji czynnej, a nie wagę suszu, Węgry sześć gramów zawartości czynnej w obu postaciach naraz, a Kanada trzydzieści gramów ekwiwalentu z osobną tabelą przeliczników.

Kolumna kary podaje najkrótszą możliwą odpowiedź i z konieczności upraszcza. Pełne widełki, wraz z okolicznościami, które je podnoszą, opisujemy na stronie każdego kraju.

Tabela: status marihuany w 44 krajach

Poniżej status marihuany w 44 krajach, uporządkowany alfabetycznie według polskiej nazwy. Cztery kolumny odpowiadają na cztery pytania, po które czytelnik zwykle przychodzi, a każda komórka jest skrótem z tekstu przepisu albo ze stanowiska urzędu, nigdy z opracowania wtórnego ani z serwisu turystycznego.

Puste miejsce nie występuje tu ani razu, ale wartość „brak” pojawia się często i znaczy coś konkretnego. Znaczy, że przepis danego kraju nie zawiera progu ilościowego, a nie że go nie sprawdziliśmy.

Polska stoi w tabeli jako punkt odniesienia, bo czytelnik i tak porównuje każdy kraj do niej. Nie ma przy niej odsyłacza, bo ten klaster nie tworzy dla niej osobnej strony, a o polskim stanie prawnym piszemy w kilkunastu innych wpisach.

Dwa tematy przecinają tę tabelę w poprzek i mają własne opracowania. Pierwszy to status HHC, opisany w osobnym wpisie o tym, czy HHC jest legalny i bezpieczny, bo w części krajów tej listy jest on kontrolowany osobno od samych konopi.

Drugi to przewóz leku konopnego przez granicę, któremu poświęciliśmy osobny przewodnik o przewożeniu medycznej marihuany. Tabela nie odpowiada na to pytanie, bo reguły przewozu bywają w tych samych krajach zupełnie inne niż reguły posiadania.

Dlaczego niektóre kraje nie mają liczby w kolumnie limitu?

Kolumna progu mówi o braku w kilkunastu krajach i za każdym razem znaczy to samo: przepis danego państwa nie zawiera żadnej liczby. To nie jest luka w naszym opracowaniu, tylko konstrukcja tamtejszego prawa, a bierze się z trzech różnych powodów.

Francja i Hiszpania są tu najlepszym przykładem. Francuski przepis penalizuje samo używanie, a hiszpański wiąże odpowiedzialność z publicznym charakterem miejsca. W obu wypadkach waga nie jest znamieniem czynu, więc nie ma czego zapisać w ustawie.

Druga grupa to kraje operujące pojęciami ocennymi. Finlandia mówi o niewielkiej ilości, Serbia o mniejszej ilości na własny użytek, a Bułgaria o przypadku mniejszej wagi, i żadna z nich nie kwantyfikuje tych zwrotów w tekście.

Trzecia grupa ma liczbę, tylko poza kodeksem. Litwa i Łotwa odsyłają do aktów wykonawczych, których nie odczytaliśmy, więc podajemy skutek prawny każdej kategorii, ale nie zgadujemy jej granicy.

Wniosek dla czytelnika jest niewygodny i uczciwy. Gramatura przypisywana Francji, Hiszpanii czy Serbii pochodzi zawsze spoza przepisu, bo sam przepis jej nie zawiera.

Czego ta tabela nie obejmuje?

Tabela ma 44 wiersze, a klaster obejmuje docelowo 51 krajów, więc siedmiu państw w niej brakuje i warto powiedzieć wprost, których. Powód każdego z tych braków został zmierzony, a nie przyjęty na wiarę, i wypisujemy go poniżej, zamiast udawać komplet.

Podział na dwa rodzaje jest praktyczny. Przy czterech krajach zdecydował sam wydawca, bo urzędowy serwis wprost zamknął się przed automatem albo postawił ścianę weryfikacji; tego nie obchodzimy. Przy trzech zawiodła sieć albo format pliku, więc próbę można ponowić.

Poza tym zestawienie ma dwa ograniczenia zakresu, o których trzeba powiedzieć wprost. Wiersz o Stanach Zjednoczonych opisuje wyłącznie prawo federalne, a wiersz o Australii wyłącznie Terytorium Stolicy, czyli okręg Canberry.

W obu tych krajach prawo stanowe albo terytorialne jest odrębne i bardzo różne. Na podstawie tej tabeli nie da się więc odpowiedzieć, co wolno w konkretnym stanie ani w Sydney.

Wszystkie liczby opisują stan sprawdzony we wrześniu 2026 r. Prawo konopne zmienia się w tym zestawieniu szybciej niż w innych dziedzinach, więc przy planowaniu podróży warto sprawdzić datę przy konkretnym kraju.

Sam przejazd przez granicę rządzi się przy tym innymi pytaniami niż status w kraju docelowym. Co zmienia się w chwili jej przekroczenia i kto na kolejnych etapach o czym rozstrzyga, opisujemy w tekście o tym, co wolno turyście przy przejeździe przez granicę.

• Albania (polityka): drejtesia.gov.al, czyli Ministerstwo Sprawiedliwości hostujące Kodi Penal, oddaje stronę weryfikacji Incapsuli zamiast pliku, a qbz.gov.al, czyli Centrum Publikacji Urzędowych, zwraca samą powłokę JavaScript bez treści. Przechodzenie przez weryfikację bota jest zabronione.
• Egipt (technika): Ponowione 2026-09-05: moh.gov.eg nadal się nie rozwiązuje, cabinet.gov.eg urywa transfer. Działa sis.gov.eg, ale Państwowa Służba Informacyjna publikuje komunikaty prasowe, a nie tekst ustawy 182 z 1960 r., więc nie da się z niej domknąć pól obowiązkowych.
• Islandia (polityka): Oba urzędowe źródła islandzkiego prawa mają w robots.txt osobną grupę „User-agent: ClaudeBot” zakończoną „Disallow: /”: althingi.is (parlament) i stjornarradid.is (rząd). To wyraźna decyzja wydawcy, więc nie próbowaliśmy jej obchodzić.
• Izrael (polityka): gov.il oddaje wyzwanie Cloudflare („Just a moment…”) także pod /robots.txt. Jedyne dostępne opracowanie urzędowe, notatka Centrum Badań Knesetu o medycznej marihuanie, jest z 12 maja 2020 r. i za stara, żeby opisać stan prawny w 2026 r.
• Meksyk (technika): Ponowione 2026-09-05: dof.gob.mx, diputados.gob.mx i sil.gobernacion.gob.mx nadal nie odpowiadają w limicie czasu, senado.gob.mx oddaje 403, a jedyny plik pobrany z gob.mx jest skanem bez warstwy tekstowej: dwanaście stron dało po ekstrakcji jedenaście znaków. Zostaje OCR albo inna sieć.
• Tunezja (technika): Ponowione 2026-09-05: iort.gov.tn odpowiada po HTTP i przekierowuje do aplikacji WinDev oficjalnej drukarni państwowej, ale ta wymaga sesji i nie oddaje tekstu ustawy 92-52 pod stabilnym adresem; legislation.tn zwraca 503, a santetunisie.rns.tn nie rozwiązuje się w DNS.
• Ukraina (polityka): zakon.rada.gov.ua ma grupę „User-agent: *” z „Disallow: /”. Wyjątki dostały tylko Googlebot i kilka innych wyszukiwarek. Innego urzędowego zbioru ukraińskich ustaw nie znaleźliśmy.

Dlaczego mapa legalności marihuany zmienia się w obie strony?

Bo kierunek zmian nie jest jednostajny. Między 2013 a 2024 rokiem pięć państw dopuściło użycie rekreacyjne na poziomie krajowym: Urugwaj, Kanada, Malta, Luksemburg i Niemcy. W tym samym okresie Tajlandia przeszła drogę odwrotną, a amerykańska federalna procedura przeklasyfikowania nie zakończyła się w zapowiadanym terminie. Liberalizacja jest więc trendem, a nie prawem natury.

Tempo zmian ma bezpośrednie znaczenie dla czytelnika. Tekst opisujący stan sprzed dwóch lat nie jest „trochę nieaktualny”, tylko potrafi być fałszywy co do sankcji, którą ryzykuje podróżny. Z tego powodu każda pozycja na liście poniżej ma datę, na którą sprawdzono jej podstawę prawną, a nie tylko rok wprowadzenia przepisu.

Druga cecha tej mapy jest jeszcze mniej intuicyjna. Legalność nie jest jedną wielkością: państwo może dopuścić uprawę domową, nie dopuszczając sprzedaży, albo dopuścić sprzedaż wyłącznie w aptece po rejestracji. Porównywanie takich modeli jednym słowem „legalna” gubi całą informację, która realnie decyduje o tym, co wolno zrobić na miejscu.

Widać to najlepiej na dwóch skrajnościach z tej samej listy. Urugwaj oddał kontrolę nad całym łańcuchem państwu i uzależnił zakup od wpisu do rejestru. Niemcy poszły dokładnie odwrotnie: nie stworzyły żadnego kanału sprzedaży, za to dopuściły uprawę w domu i w stowarzyszeniu. Obu tych porządków nie da się opisać jedną etykietą, mimo że w każdym zestawieniu stoją w tej samej rubryce.

Jak działa urugwajski model państwowy?

Odwrotnie niż wszystkie późniejsze. Ustawa 19.172 z 20 grudnia 2013 roku oddała państwu kontrolę nad przywozem, wywozem, uprawą, produkcją, przechowywaniem, obrotem i dystrybucją konopi oraz ich pochodnych. Urugwaj nie zliberalizował więc rynku, tylko go przejął, a nadzór powierzył wyspecjalizowanemu urzędowi, Instytutowi Regulacji i Kontroli Konopi, w skrócie IRCCA.

Dostęp jest trojaki i za każdym razem wymaga wpisu do rejestru. Zakup w aptece działającej na licencji IRCCA nie może przekroczyć 40 gramów miesięcznie na osobę. Druga droga to uprawa domowa po zgłoszeniu, trzecia to klub członkowski, który musi liczyć co najmniej piętnastu i najwyżej czterdziestu pięciu członków oraz może utrzymywać do 99 roślin, przy zbiorze rocznym proporcjonalnym do liczby członków.

Ten model ma dwie cechy, które w Europie nie mają odpowiednika. Rejestracja jest warunkiem, a nie ułatwieniem: bez wpisu nie ma legalnego zakupu w ogóle, także dla obywatela. Konsekwencją drugą jest wyłączenie turystów, bo rejestr obejmuje wyłącznie osoby zamieszkałe w kraju. Urugwajska legalizacja jest więc najstarsza i najbardziej restrykcyjna zarazem, co bywa gubione w zestawieniach, w których figuruje po prostu jako pierwsza.

Co dokładnie zmieniła niemiecka ustawa z 2024 roku?

Ustawa o obchodzeniu się z konopiami konsumpcyjnymi, w skrócie KCanG, obowiązuje od 1 kwietnia 2024 roku. Paragraf 3 pozwala osobie pełnoletniej posiadać do 25 gramów suszu poza miejscem zamieszkania oraz łącznie do 50 gramów w przeliczeniu na suchą masę. Paragraf 9 dopuszcza uprawę najwyżej trzech roślin jednocześnie na potrzeby własne.

Drugi filar ustawy to stowarzyszenia uprawowe, po niemiecku Anbauvereinigungen. Paragraf 16 ustęp 2 ogranicza je do 500 członków i zakazuje przynależności do więcej niż jednego takiego stowarzyszenia naraz. Przepisy o samych stowarzyszeniach zaczęły działać nie od kwietnia, lecz od 1 lipca 2024 roku, co w pierwszych miesiącach powodowało sporo nieporozumień.

Czego w tej ustawie nie ma, jest równie istotne. Nie ma sprzedaży detalicznej w sklepach: model niemiecki opiera się na uprawie własnej i na stowarzyszeniach, a nie na rynku komercyjnym. Dla osoby przyjeżdżającej z Polski oznacza to, że legalnego punktu zakupu tam po prostu nie znajdzie, a przywóz do Polski pozostaje przestępstwem niezależnie od statusu w Niemczech. Szczegóły niemieckiego modelu opisujemy w tekście o tym, jak wygląda legalizacja marihuany w Niemczech.

Na czym polega holenderski model tolerancji?

Na tym, że zakaz obowiązuje, a ściganie jest wyłączone w wąsko zakreślonych warunkach. Rząd niderlandzki podaje, że coffee shop nie może sprzedać jednej osobie więcej niż 5 gramów w ramach jednej transakcji, a tolerowane posiadanie na własny użytek obejmuje do 5 gramów oraz najwyżej pięć roślin (Government of the Netherlands).

Model ten miał od początku lukę, którą sami Holendrzy nazywają problemem tylnych drzwi: sprzedaż w lokalu była tolerowana, ale zaopatrzenie hurtowe pozostawało nielegalne. Odpowiedzią jest eksperyment z zamkniętym łańcuchem dostaw, w którym wyznaczone coffee shopy otrzymują konopie z legalnej produkcji.

Harmonogram tego eksperymentu warto znać, bo bywa opisywany w czasie przeszłym za wcześnie. Faza rozruchowa ruszyła 15 grudnia 2023 roku w Tilburgu i Bredzie, a faza właściwa dopiero 7 kwietnia 2025 roku, obejmując dziesięć gmin. Dopiero od tej drugiej daty lokale w gminach uczestniczących sprzedają wyłącznie produkt z regulowanego łańcucha. Poza tymi gminami obowiązuje stary model tolerancji, bez legalnego zaopatrzenia.

Co dzieje się z klasyfikacją marihuany w USA?

Sprawa jest w toku i w 2026 roku cofnęła się o krok. Ministerstwo Sprawiedliwości opublikowało 21 maja 2024 roku projekt rozporządzenia przenoszącego marihuanę z listy I na listę III ustawy o substancjach kontrolowanych. Zawiadomienie o rozprawie w tej sprawie ogłoszono 29 sierpnia 2024 roku, po czym postępowanie utknęło.

Przełom nastąpił poza tą procedurą. Po rozporządzeniu wykonawczym prezydenta z 18 grudnia 2025 roku w sprawie badań nad medyczną marihuaną i kannabidiolem resort sprawiedliwości wraz z DEA wydał akt umieszczający na liście III dwie wąskie kategorie: produkty zawierające marihuanę dopuszczone przez FDA oraz produkty objęte stanową licencją medyczną. Marihuana jako taka pozostała na liście I.

Równolegle, 28 kwietnia 2026 roku, wycofano zawiadomienie o rozprawie z sierpnia 2024 roku i zakończono tamto postępowanie, otwierając przyspieszoną procedurę z rozprawą od 29 czerwca 2026 roku. Dokumenty są dostępne w Federal Register. Świadomie nie podajemy tu liczby stanów z legalną sprzedażą rekreacyjną: liczby krążące w tekstach o tej tematyce różnią się między sobą, a nie udało się ich potwierdzić w źródle federalnym.

Gdzie za marihuanę grożą najsurowsze kary?

Najostrzejszy z potwierdzonych porządków prawnych to Singapur. Tamtejsze Centralne Biuro do spraw Narkotyków podaje, że konopie są substancją klasy A, a przywóz lub handel ilością powyżej 500 gramów jest zagrożony karą śmierci. Poniżej tego progu obowiązują kary więzienia połączone z karą chłosty (Central Narcotics Bureau).

Drugim wartym uwagi przypadkiem jest Tajlandia, bo pokazuje, że liberalizacja bywa odwracalna. Po usunięciu konopi z listy narkotyków w 2022 roku i kilkuletnim okresie swobodnej sprzedaży tajskie Ministerstwo Zdrowia Publicznego wydało 26 czerwca 2025 roku obwieszczenie o ziołach kontrolowanych, które uzależniło zakup kwiatostanów od recepty lekarskiej. Tego aktu nie udało się odczytać w tajskim dzienniku urzędowym, więc traktuj tę pozycję jako mniej pewną niż pozostałe i zweryfikuj ją przed wyjazdem.

Tabela pokazuje przy tym coś, czego sama liczba nie odda. Progi nie łagodzą odpowiedzialności, tylko przesuwają ją w górę, a przy najwyższym z nich ustawa przewiduje karę, której w tym zestawieniu nie ma nigdzie indziej.

Warto zestawić to z resztą tabeli krajów. W Europie górna granica bywa liczona w latach, a tutaj sam przedział wagowy przesądza o tym, czy sprawa toczy się o więzienie, czy o życie.

Jaki jest stan prawny marihuany w Polsce w 2026 roku?

Marihuana rekreacyjna pozostaje nielegalna. Posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych wbrew przepisom ustawy jest przestępstwem z art. 62 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz.U. 2023 poz. 1939), zagrożonym karą pozbawienia wolności do lat 3. Ustęp 2 tego artykułu przewiduje karę od roku do 10 lat, gdy przedmiotem czynu jest znaczna ilość.

Ustęp 3 dotyczy wypadku mniejszej wagi i przewiduje grzywnę, karę ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Odrębny art. 62a pozwala umorzyć postępowanie, gdy chodzi o nieznaczną ilość na własny użytek, a orzeczenie kary byłoby niecelowe. Umorzenie ma charakter uznaniowy: prokurator może z niego skorzystać, ale nie musi, a samo spełnienie przesłanek nie blokuje wszczęcia postępowania.

Osobną ścieżką jest marihuana medyczna. Ustawa z 7 lipca 2017 r. (Dz.U. 2017 poz. 1458) dopuściła ziele konopi innych niż włókniste oraz wyciągi z nich jako surowiec farmaceutyczny do sporządzania leków recepturowych, po uzyskaniu pozwolenia Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych. Realizacja wymaga recepty. Nie podajemy liczby wystawionych recept, bo nie udało się jej potwierdzić w źródle urzędowym. Nowelizacja obowiązująca od 27 sierpnia 2026 r. nie zmienia w tym zakresie niczego.

Jakie produkty konopne są w Polsce legalne?

Te, które mieszczą się w ustawowej definicji konopi włóknistych. Art. 4 pkt 5 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w brzmieniu nadanym ustawą z 24 marca 2022 r. (Dz.U. 2022 poz. 763), obowiązującym od 7 maja 2022 r., wymaga, by suma delta-9-THC oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego w wierzchołkach kwiatowych lub owocujących nie przekraczała 0,3% suchej masy, po zaokrągleniu do jednego miejsca po przecinku.

Dwie rzeczy są w tej definicji regularnie przekręcane. Po pierwsze, próg dotyczy sumy delta-9-THC i THCA, a nie samego delta-9-THC, co zmienia wynik badania laboratoryjnego. Po drugie, próg krajowy nie wynika z prawa unijnego. Jest odrębną regulacją o tej samej wartości liczbowej co próg z rozporządzenia (UE) 2021/2115, stosowanego od 1 stycznia 2023 r. Wcześniejszy próg unijny, ustanowiony rozporządzeniem 1307/2013, wynosił 0,2% i przestał obowiązywać z końcem 2022 roku.

Klasyfikacja samych substancji dopełnia obraz. Kannabidiol nie figuruje w żadnym z wykazów substancji kontrolowanych. HHC jest w Polsce substancją kontrolowaną. Dla żywności z nasion konopi obowiązują odrębne limity wyrażone w miligramach na kilogram: 3,0 mg/kg dla nasion i produktów z nich przetworzonych oraz 7,5 mg/kg dla oleju z nasion konopi, na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) 2023/915. Legalne produkty z konopi włóknistych, w tym oleje, znajdziesz w kategorii olejki konopne.

Legalny susz konopny, którego te przepisy nie dotyczą, zbieramy w kategorii suszu. Zasady dla podróżnych po Unii rozkładamy osobno w tekście o tym, co wolno turyście.

O czym pamiętać, podróżując z konopiami?

O tym, że legalność w punkcie wyjścia i w punkcie docelowym nie sumuje się do legalności przewozu. Przekroczenie granicy z konopiami jest odrębnym czynem, ocenianym według przepisów celnych i narkotykowych obu państw. Susz kupiony legalnie w kraju, który go dopuszcza, staje się nielegalnym przywozem w chwili wjazdu do Polski.

Ta zasada nie ma wyjątku dla recepty. Polska recepta nie obejmuje produktu wydanego w aptece zagranicznej, a zagraniczna nie działa w polskiej aptece. Pacjent, który potrzebuje leku w podróży, musi ustalić procedurę z wyprzedzeniem, bo część państw wymaga odrębnego zezwolenia, a część nie dopuszcza przywozu osobistego w ogóle.

Praktyczny wniosek jest prosty i mało atrakcyjny. Przed wyjazdem sprawdź stan prawny w oficjalnym źródle państwa docelowego, nie w przewodniku turystycznym ani w tym artykule, bo żaden tekst nie nadąża za zmianami z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. Procedury dla pacjentów rozpisujemy w osobnym poradniku o podróżach z medyczną marihuaną.

Warto też pamiętać o kierunku, o którym rzadko się myśli. Ryzyko dotyczy nie tylko wjazdu do państwa surowego, ale i powrotu z państwa liberalnego: kontrola na granicy polskiej ocenia czyn według prawa polskiego, a status w kraju zakupu nie jest okolicznością wyłączającą odpowiedzialność. Do tego dochodzą przepisy lokalne wewnątrz państw, które dopuszczają użycie: zakaz palenia w miejscach publicznych, w hotelach albo w strefach portowych i lotniskowych bywa egzekwowany osobno, niezależnie od tego, że samo posiadanie jest tam legalne.

Najczęściej zadawane pytania

W ilu krajach marihuana jest legalna?

W tym zestawieniu posiadanie przez osobę dorosłą wyłączono spod zakazu w Czechach, Niemczech, Kanadzie i na Malcie, a w Luksemburgu i Urugwaju na węższych warunkach. Holandia tolerować to co innego niż legalizować.

Czym różni się legalizacja od dekryminalizacji?

Legalizacja znaczy, że czyn przestaje być zabroniony. Dekryminalizacja tylko tyle, że przestaje być przestępstwem, a zostaje wykroczeniem albo deliktem administracyjnym. Substancja nadal podlega wtedy zajęciu, a sankcja nadal istnieje.

Dlaczego przy części krajów nie ma progu w gramach?

Bo przepis danego kraju go nie zawiera. Francja penalizuje samo używanie, Hiszpania wiąże odpowiedzialność z miejscem publicznym, a Finlandia i Serbia posługują się pojęciami ocennymi, których nie kwantyfikują.

Czy próg w tabeli zawsze oznacza granicę legalności?

Nie. Na Cyprze 30 gramów uruchamia domniemanie handlu, a austriacka Grenzmenge dzieli tylko przepisy między sobą. Kolumna progu podaje granicę legalności tam, gdzie ona istnieje, i to zaznaczamy w opisie.

Dlaczego w tabeli jest 44 kraje, a nie 51?

Siedmiu krajów nie udało się domknąć. Przy czterech urzędowy serwis wprost zamknął się przed automatem albo postawił ścianę weryfikacji, a przy trzech zawiodła sieć albo format pliku. Powody wypisujemy pod tabelą.

Czy wiersz o USA opisuje prawo stanowe?

Nie. Opisuje wyłącznie prawo federalne, w którym marihuana stoi w wykazie I. Prawo stanowe jest odrębne i bardzo różne, a to zestawienie go nie obejmuje. Tak samo wiersz o Australii dotyczy tylko Terytorium Stolicy.

Źródła

Artykuł ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi porady prawnej. Stan prawny opisany w artykule obowiązuje na dzień publikacji: regulacje dotyczące konopi mogą ulec zmianie. Przed podjęciem decyzji konsultuj się z prawnikiem lub aktualnymi aktami prawnymi.

Autor: Michał Waluk