Międzynarodowa współpraca w regulacji CBD - porównanie systemów prawnych

Nie istnieje jeden międzynarodowy reżim prawny dla CBD. Istnieje kilkanaście reżimów krajowych, zbudowanych na wspólnym fundamencie konwencji ONZ, ale rozchodzących się w szczegółach, które decydują o tym, czy konkretny produkt wolno sprzedać. Ten sam olej może być suplementem w jednym państwie, produktem nieprzeznaczonym do spożycia w drugim i przedmiotem postępowania w trzecim. Poniżej znajdziesz stan prawny dziewięciu porządków, dla których dało się ustalić treść obowiązującego przepisu: konwencji ONZ, rekomendacji WHO, prawa Unii Europejskiej, Polski, Stanów Zjednoczonych, Niemiec, Czech, Wielkiej Brytanii i Kanady. Każda pozycja ma podaną datę stanu, bo w tej dziedzinie data jest częścią informacji, a nie jej ozdobą. Jurysdykcje, których nie udało się potwierdzić u źródła, świadomie pominęliśmy i piszemy o tym wprost.

KLUCZOWE INFORMACJE
• 2 grudnia 2020 r. Komisja Narkotyków ONZ stosunkiem 27 do 25 głosów przy jednym wstrzymującym się usunęła konopie i żywicę konopi z załącznika IV konwencji z 1961 r.; w załączniku I pozostały (UN News, 2020).
• Wyrok TSUE w sprawie Kanavape (C-663/18) z 19 listopada 2020 r.: CBD nie jest środkiem odurzającym w rozumieniu konwencji ONZ.
• EFSA 9 lutego 2026 r. wyznaczyła tymczasową bezpieczną dawkę CBD na 0,0275 mg/kg masy ciała dziennie, czyli około 2 mg na dobę dla osoby ważącej 70 kg.
• W Polsce granicę wyznacza suma delta-9-THC i THCA na poziomie 0,3% suchej masy (art. 4 pkt 5 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii).
• W USA od 28 kwietnia 2026 r. w Schedule III znalazły się wyłącznie produkty zatwierdzone przez FDA oraz marihuana objęta stanową licencją medyczną; reszta pozostaje w Schedule I.

Dlaczego regulacje CBD różnią się tak bardzo między krajami?

Bo CBD nigdy nie zostało objęte żadną konwencją narkotykową, a jednocześnie pochodzi z rośliny, która została objęta wszystkimi. Prawo międzynarodowe reguluje konopie jako roślinę i THC jako substancję, natomiast kannabidiolu nie wymienia. Państwa musiały więc zbudować własne odpowiedzi na pytanie, czym jest produkt zawierający CBD, i zbudowały je w różnych gałęziach prawa.

Stąd biorą się trzy niezależne osie rozbieżności. Pierwsza to próg zawartości THC, poniżej którego materiał roślinny przestaje być narkotykiem. Druga to sposób liczenia tego progu, bo wynik zależy od tego, czy sumuje się formę kwasową kannabinoidu. Trzecia, najbardziej dziś dotkliwa, to status produktu w prawie żywnościowym, który jest zupełnie odrębny od prawa narkotykowego i potrafi zablokować sprzedaż produktu w pełni legalnego z punktu widzenia tego drugiego.

Ta trzecia oś tłumaczy pozorny paradoks polskiego rynku. Susz o zawartości poniżej progu ustawowego nie podlega ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, a mimo to olej z tego samego surowca nie może być swobodnie sprzedawany jako żywność, dopóki nie przejdzie unijnej procedury nowej żywności. To nie jest sprzeczność ani luka. To dwie regulacje, które odpowiadają na dwa różne pytania i nie muszą dać tej samej odpowiedzi.

Praktyczny wniosek dla kupującego i dla eksportera brzmi tak samo: status produktu trzeba sprawdzać osobno w każdym państwie i osobno w każdej z tych gałęzi. Zgodność z prawem narkotykowym nie przesądza o dopuszczeniu do obrotu spożywczego, a zgodność w jednym państwie członkowskim nie przenosi się automatycznie do drugiego. Przewodnik o legalności konopi i CBD w Polsce i UE rozkłada tę różnicę na czynniki pierwsze.

Jak konwencje ONZ ukształtowały globalne prawo konopne?

Fundamentem jest Jednolita konwencja o środkach odurzających z 1961 r., która umieściła konopie i żywicę konopi w załącznikach I oraz IV, czyli w kategoriach najbardziej restrykcyjnych. Załącznik IV był zarezerwowany dla substancji uznanych za szczególnie groźne i pozbawione wartości leczniczej. Konopie figurowały tam przez 59 lat.

Zmiana przyszła 2 grudnia 2020 r. Komisja Narkotyków ONZ, przyjmując rekomendację Światowej Organizacji Zdrowia, zdecydowała stosunkiem 27 głosów do 25 przy jednym wstrzymującym się o skreśleniu konopi i żywicy konopi z załącznika IV konwencji z 1961 r. Skala tej zmiany bywa przeceniana, więc warto ją opisać precyzyjnie: konopie pozostały w załączniku I i nadal podlegają pełnemu reżimowi kontrolnemu konwencji. Decyzja nie zalegalizowała niczego, natomiast formalnie uznała wartość medyczną rośliny i zdjęła z niej etykietę substancji bez zastosowań leczniczych.

Konwencja o substancjach psychotropowych z 1971 r. objęła substancje o działaniu psychoaktywnym i to w niej znalazły się tetrahydrokannabinole. CBD nie zostało wymienione w żadnej z tych dwóch konwencji, i to milczenie, a nie żaden przepis pozytywny, jest właściwą podstawą jego odrębnego traktowania.

Konsekwencja dla dzisiejszego obrotu jest taka, że państwa mają dużą swobodę. Konwencje wyznaczają minimum kontroli nad konopiami i THC, a nie maksimum, i nie mówią nic o kannabidiolu. Każde państwo może więc regulować CBD ostrzej albo łagodniej, nie naruszając zobowiązań traktatowych, i dokładnie to obserwujemy.

Co WHO stwierdziła o czystym CBD i dlaczego to nie wystarczyło?

Komitet Ekspertów WHO do spraw Uzależnień na 41. sesji w listopadzie 2018 r. rekomendował, aby preparaty uznawane za czysty kannabidiol nie były objęte kontrolą na podstawie międzynarodowych konwencji narkotykowych. Wcześniej, na 40. sesji w 2018 r., ten sam komitet przeprowadził przegląd kannabidiolu i nie znalazł u niego potencjału nadużywania ani uzależnienia.

Rekomendacja miała jednak konkretną formę techniczną, o której rzadko się pisze, a która zmienia jej sens. WHO proponowała dopisanie przypisu do pozycji „konopie i żywica konopi” w załączniku I konwencji z 1961 r. w brzmieniu, zgodnie z którym preparaty zawierające przede wszystkim kannabidiol i nie więcej niż 0,2% delta-9-THC nie podlegają kontroli międzynarodowej. Rekomendacja niosła więc własny próg liczbowy, i to niższy od dzisiejszego progu polskiego.

Komisja Narkotyków ONZ przyjęła w grudniu 2020 r. wyłącznie rekomendację o usunięciu konopi z załącznika IV. Propozycja przypisu dotyczącego preparatów z przewagą kannabidiolu nie przeszła. Skutek jest taki, że stanowisko WHO w sprawie CBD pozostaje stanowiskiem naukowym bez mocy wiążącej, a państwa nie mają traktatowego wzorca, do którego mogłyby się odwołać.

Dla rynku oznacza to sytuację niewygodną. Najwyższy autorytet zdrowia publicznego powiedział, że czysty kannabidiol nie wymaga kontroli narkotykowej, ale system prawny tego nie zapisał. Szczegóły tego przeglądu omawia osobny tekst o raporcie WHO z 2018 roku.

Co orzekł TSUE w sprawie Kanavape?

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 19 listopada 2020 r. w sprawie C-663/18 orzekł, że kannabidiol nie jest środkiem odurzającym w rozumieniu konwencji ONZ, i to również wtedy, gdy pochodzi z całej rośliny konopi, a nie wyłącznie z nasion czy włókien. Sprawa dotyczyła oleju do waporyzatorów marki Kanavape, wyprodukowanego legalnie w Czechach i sprzedawanego we Francji, gdzie przeciwko sprzedającym toczyło się postępowanie karne.

Druga część rozstrzygnięcia dotyczy swobodnego przepływu towarów. Trybunał uznał, że przepisy zakazujące wprowadzania do obrotu CBD wyprodukowanego zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim naruszają art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zakaz taki jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy służy ochronie zdrowia publicznego i nie wykracza poza to, co do tego celu konieczne.

Ten warunek jest tu najważniejszy i bywa pomijany w streszczeniach. Wyrok nie zalegalizował obrotu CBD w całej Unii i nie odebrał państwom prawa do ograniczeń. Przesunął ciężar dowodu: to państwo wprowadzające zakaz musi wykazać zagrożenie dla zdrowia i proporcjonalność środka, a nie przedsiębiorca musi wykazywać nieszkodliwość.

W praktyce oznacza to, że zakazy oparte na samej klasyfikacji rośliny przestały być obronne, a zakazy oparte na udokumentowanym ryzyku zdrowotnym pozostały możliwe. Dlatego regulacja CBD w Unii przeniosła się z prawa narkotykowego do prawa żywnościowego, gdzie ocena ryzyka jest wpisana w samą procedurę.

Jak działa unijna procedura Novel Food i co zmieniła opinia EFSA?

Rozporządzenie (UE) 2015/2283 w sprawie nowej żywności wymaga, aby środki spożywcze nieużywane w Unii w znacznym stopniu przed 15 maja 1997 r. uzyskały autoryzację przed wprowadzeniem na rynek. W styczniu 2019 r. Komisja Europejska wpisała ekstrakty kannabinoidowe do katalogu nowej żywności, co poddało oleje i suplementy z CBD tej procedurze.

Pierwszy przystanek nastąpił 7 czerwca 2022 r. Panel EFSA opublikował stanowisko, w którym stwierdził, że bezpieczeństwa CBD jako nowej żywności nie da się na podstawie dostępnych danych ustalić, i wskazał luki dotyczące wpływu na wątrobę, przewód pokarmowy oraz układy hormonalny, nerwowy i rozrodczy. Wnioski trafiły do zawieszenia.

Stan z 2026 r. jest już inny i to jest najnowsza zmiana w tym obszarze. W aktualizacji stanowiska opublikowanej 9 lutego 2026 r. (EFSA Journal, PMC12884199) panel potwierdził, że luki danych utrzymują się, ale po raz pierwszy wyznaczył punkt odniesienia: tymczasową bezpieczną dawkę 0,0275 mg na kilogram masy ciała dziennie, czyli około 2 mg na dobę dla osoby ważącej 70 kg. Wartość ta dotyczy wyłącznie suplementów diety o czystości kannabidiolu co najmniej 98%, bez nanocząstek. Panel stwierdził jednocześnie, że bezpieczeństwa CBD nie da się ustalić dla osób poniżej 25. roku życia, kobiet w ciąży i karmiących oraz osób przyjmujących leki.

Dla producenta ta liczba zmienia rachunek ekonomiczny bardziej niż jakikolwiek wyrok. Tymczasowa dawka 2 mg na dobę jest o rząd wielkości niższa od dawek deklarowanych na większości opakowań obecnych dziś na rynku europejskim.

Jakie limity THC obowiązują w żywności z nasion konopi?

To regulacja odrębna od procedury nowej żywności i wyrażona w innych jednostkach, co bywa źródłem nieporozumień. Unijne limity dla żywności z nasion konopi podaje się w miligramach na kilogram produktu, a nie w procentach suchej masy rośliny. Podstawą jest rozporządzenie Komisji (UE) 2023/915 z 25 kwietnia 2023 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów niektórych zanieczyszczeń w żywności, stosowane od 25 maja 2023 r.

Dla nasion konopi oraz dla produktów z nich przetworzonych, w tym nasion zmielonych, najwyższy dopuszczalny poziom wynosi 3,0 mg/kg. Dla oleju z nasion konopi jest wyższy i wynosi 7,5 mg/kg. Poziom odnosi się do sumy delta-9-THC oraz delta-9-THCA wyrażonej jako delta-9-THC, przy współczynniku przeliczeniowym 0,877 dla formy kwasowej.

Powtarza się tu ta sama zasada co w przepisach krajowych: prawodawca liczy sumę obu form kannabinoidu, a nie sam delta-9-THC. To trzecie miejsce w tym tekście, w którym pojawia się ten mechanizm, i jest to dobry sprawdzian wiarygodności dowolnego opracowania o konopiach. Opracowanie, które podaje próg bez wskazania, czy chodzi o sumę, nie odpowiada na pytanie zadawane przez przepis.

Rozporządzenie 2023/915 zastąpiło wcześniejsze rozporządzenie 1881/2006, do którego limity dla nasion konopi wprowadzono rozporządzeniem (UE) 2022/1393, stosowanym od 1 stycznia 2023 r. Jeśli w starszym opracowaniu widzisz te same wartości podpięte pod rozporządzenie 1881/2006, opisuje ono stan sprzed maja 2023 r.

Jak wygląda regulacja konopi w Stanach Zjednoczonych w 2026 roku?

Prawo federalne USA rozdziela konopie od marihuany progiem zawartości THC. Agriculture Improvement Act z 2018 r., znany jako Farm Bill, wyłączył spod kontroli narkotykowej konopie zawierające nie więcej niż 0,3% delta-9-THC w suchej masie. Produkty spożywcze z CBD pozostały jednak poza obrotem zatwierdzonym przez FDA, która nie uznała kannabidiolu za dopuszczalny składnik żywności ani suplementu diety.

Sama marihuana przez lata pozostawała w Schedule I, czyli w kategorii najostrzejszej. W 2026 r. ten stan uległ częściowej zmianie. Pełniący obowiązki prokuratora generalnego wydał 23 kwietnia 2026 r. rozporządzenie, opublikowane w Federal Register 28 kwietnia 2026 r., które przeniosło do Schedule III dwie kategorie: marihuanę zawartą w produktach leczniczych zatwierdzonych przez FDA oraz marihuanę objętą stanową licencją medyczną.

Cała pozostała marihuana została w Schedule I. Powstał więc układ dwupoziomowy, a nie ogólne przeklasyfikowanie, o którym pisano wcześniej. Sprawę szerszego przeniesienia wszystkich postaci marihuany do Schedule III skierowano do przyspieszonego postępowania administracyjnego, którego rozprawa rozpoczęła się 29 czerwca 2026 r. Rozstrzygnięcia w trybie pełnego postępowania prawotwórczego na dzień 10 sierpnia 2026 r. nie ogłoszono.

Nierozstrzygnięty pozostaje też status marihuany i CBD sprzedawanych jako żywność, suplementy diety lub produkty lecznicze bez zatwierdzenia. To ta sama luka, którą Unia Europejska próbuje domknąć procedurą nowej żywności, tyle że po drugiej stronie Atlantyku nie ma nawet procedury, w której dałoby się ją domknąć.

Które państwa Europy zmieniły przepisy najgłębiej?

Trzy jurysdykcje przesunęły granice najdalej i każda w innym kierunku: Niemcy w stronę konsumenta, Czechy w stronę odrębnej kategorii produktowej, a Wielka Brytania w stronę twardej regulacji dawki. Poniższa tabela zestawia stan każdej z nich wraz z datą.

Czeskie rozwiązanie bywa opisywane jako „osobna ustawa o CBD” i to opis nietrafny. Ustawa reguluje kategorię substancji psychomodulacyjnych, do której zaliczono konopie o niskiej zawartości THC obok kratomu, i robi to metodą reglamentacji sprzedaży, a nie zwolnienia z niej. Państwo członkowskie nie może przy tym wyłączyć żadnego składnika spod unijnej procedury nowej żywności, bo ta wynika z rozporządzenia stosowanego bezpośrednio.

Niemiecka reforma dotyczy z kolei konopi konsumpcyjnych, a nie produktów CBD, i te dwa wątki mieszają się w publicystyce najczęściej. Legalizacja posiadania 25 g suszu nie zmienia w Niemczech statusu oleju z kannabidiolem, który pozostaje objęty tą samą unijną procedurą nowej żywności co w Polsce.

Jak wygląda regulacja medycznej marihuany i CBD w Polsce?

Polska prowadzi dwie odrębne ścieżki. Dostęp pacjencki opiera się na art. 33a ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz.U. 2023 poz. 1939), dodanym ustawą z 7 lipca 2017 r. (Dz.U. 2017 poz. 1458) i obowiązującym od 1 listopada 2017 r. Ziele konopi innych niż włókniste oraz wyciągi i nalewki mogą być surowcem farmaceutycznym do leków recepturowych, pod warunkiem uzyskania pozwolenia Prezesa Urzędu Rejestracji, wydawanego na 5 lat.

Druga ścieżka to rynek konsumencki, oparty na definicji z art. 4 pkt 5 ustawy. Konopiami włóknistymi są rośliny z gatunku konopie siewne, w których suma zawartości delta-9-THC oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego nie przekracza 0,3% w przeliczeniu na suchą masę, przy zaokrągleniu do jednego miejsca po przecinku. Brzmienie to obowiązuje od 7 maja 2022 r. i nadała je ustawa z 24 marca 2022 r. (Dz.U. 2022 poz. 763); wcześniej próg krajowy wynosił 0,20%.

Sposób liczenia progu jest tu ważniejszy od samej wartości. Próg dotyczy sumy delta-9-THC i THCA, a nie samego delta-9-THC, więc próbka opisana potocznie jako „0,1% THC” może po zsumowaniu z formą kwasową przekroczyć granicę ustawową. Polski próg odpowiada progowi unijnemu z rozporządzenia (UE) 2021/2115, ale są to dwie odrębne regulacje o tej samej wartości, a nie jedna wynikająca z drugiej.

Sam kannabidiol nie figuruje w żadnym wykazie substancji kontrolowanych, prowadzonym rozporządzeniem Ministra Zdrowia (t.j. Dz.U. 2024 poz. 1139). Inaczej jest z HHC, który pozostaje w Polsce substancją kontrolowaną. Nowelizacja ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wchodząca w życie 27 sierpnia 2026 r. nie zmienia ani progu THC, ani klasyfikacji substancji, ani zasad sprzedaży detalicznej.

Jak sprawdzić jakość produktu, skoro przepisy się różnią?

Skoro reżimy prawne się rozjeżdżają, ciężar weryfikacji spada na dokumentację partii. Powód jest udokumentowany badaniem opublikowanym w 2017 r. w JAMA (Bonn-Miller i wsp., PMC5818782), w którym przebadano 84 produkty CBD kupowane przez internet. Prawidłowo oznakowanych było 30,95% z nich. Zaniżoną deklarację miało 42,85% produktów, a zawyżoną, czyli mniej kannabidiolu niż na etykiecie, 26,19%. THC wykryto w 18 z 84 próbek, czyli w 21,43%.

Te liczby dotyczą rynku amerykańskiego sprzed ośmiu lat i nie wolno ich przenosić wprost na dzisiejszą Europę. Pokazują natomiast, dlaczego etykieta nie jest źródłem informacji o zawartości, a certyfikat analizy partii nim jest. Wykrycie THC w co piątej próbce ma przy tym konsekwencje prawne, a nie tylko jakościowe: to właśnie ta zawartość decyduje, po której stronie progu ustawowego znajdzie się produkt podczas kontroli.

Certyfikat analizy wart czytania zawiera oznaczenie kannabinoidów metodą chromatograficzną, wynik dla metali ciężkich, pozostałości pestycydów oraz rozpuszczalników, a także badanie mikrobiologiczne. Numer partii na certyfikacie musi zgadzać się z numerem na opakowaniu, bo certyfikat wystawia się dla partii, nie dla produktu w ogóle.

Przy zakupie transgranicznym dochodzi jeszcze jedno pytanie: jaką metodą policzono THC. Certyfikat podający wyłącznie delta-9-THC nie odpowiada na pytanie zadawane przez polską ustawę, która pyta o sumę delta-9-THC i THCA. Tekst o regulacji produktów CBD i wymaganiach jakościowych rozwija ten wątek, a same produkty znajdziesz w kategorii olejki konopne.

Czego ten przegląd nie obejmuje i dlaczego?

Powyższe zestawienie obejmuje dziewięć porządków prawnych, dla których dało się ustalić treść i datę obowiązującego przepisu: konwencje ONZ, rekomendacje WHO, prawo Unii Europejskiej, Polskę, Stany Zjednoczone, Niemcy, Czechy, Wielką Brytanię oraz Kanadę. To celowo krótka lista.

Poza nią zostały jurysdykcje, o których krążą twierdzenia niemożliwe do potwierdzenia u źródła w rozsądnym czasie: zbiorcze listy państw z całkowitym zakazem, wyliczenia progów THC w poszczególnych państwach członkowskich Unii oraz dane rynkowe pochodzące z raportów komercyjnych bez publicznie dostępnej metodologii. Podanie ich z datą i źródłem byłoby możliwe tylko pozornie, bo źródło zwykle powtarza inne wtórne opracowanie.

Kanada zasługuje na osobne zdanie, bo jej doświadczenie jest w tej dyskusji przywoływane najczęściej. Cannabis Act uruchomił legalną sprzedaż detaliczną w październiku 2018 r., a badania nad przenoszeniem wydatków konsumenckich wskazują, że po kilku latach legalny kanał przejął około trzech czwartych krajowych wydatków na konopie. To jedyna liczba z kanadyjskiego rynku, którą podajemy, bo jedyna, którą udało się odnieść do publikacji recenzowanej.

Jeśli szukasz statusu prawnego państwa spoza tej listy, sprawdź go w akcie prawnym tego państwa albo w bazie agencji unijnej, a nie w zestawieniu takim jak to. Zestawienia starzeją się szybciej niż przepisy, bo aktualizuje się je rzadziej niż zmienia prawo.

Podsumowanie: dokąd zmierza harmonizacja regulacji CBD?

Kierunek jest widoczny, tempo nie. Prawo narkotykowe przestało być głównym polem sporu o CBD: konwencje ONZ go nie obejmują, TSUE wprost odmówił uznania go za środek odurzający, a polska ustawa nie wymienia kannabidiolu ani razu. Konflikt przeniósł się do prawa żywnościowego i to tam rozstrzygnie się kształt rynku.

Najważniejszą zmianą ostatniego roku jest opinia EFSA z 9 lutego 2026 r. Po raz pierwszy pojawiła się liczba, wokół której da się prowadzić rozmowę o dopuszczalnej dawce, choć wartość 2 mg na dobę dla dorosłego jest wyraźnie niższa od dawek dziś deklarowanych. W Stanach Zjednoczonych analogiczne rozstrzygnięcie nadal nie zapadło, a kwietniowe przeniesienie do Schedule III objęło wyłącznie dwie wąskie kategorie produktów.

Dla czytelnika praktyczny wniosek jest niezmienny i wart powtórzenia. Data stanu prawnego jest częścią odpowiedzi na pytanie o legalność, a nie dodatkiem do niej, a certyfikat analizy konkretnej partii mówi o produkcie więcej niż deklaracja producenta i więcej niż jakiekolwiek zestawienie międzynarodowe.

Najczęściej zadawane pytania

Czy CBD jest środkiem odurzającym w rozumieniu prawa Unii Europejskiej?

Nie. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 19 listopada 2020 r. w sprawie C-663/18 (Kanavape) orzekł, że kannabidiol nie jest środkiem odurzającym w rozumieniu konwencji ONZ, także wtedy, gdy pochodzi z całej rośliny konopi. Odrębną kwestią pozostaje jego status w prawie żywnościowym.

Co dokładnie zmieniła decyzja ONZ z grudnia 2020 roku?

Komisja Narkotyków ONZ 2 grudnia 2020 r. stosunkiem 27 głosów do 25, przy jednym wstrzymującym się, skreśliła konopie i żywicę konopi z załącznika IV konwencji z 1961 r. Substancje te pozostały jednak w załączniku I i nadal podlegają pełnej kontroli konwencyjnej. Decyzja uznała wartość medyczną rośliny, ale niczego nie zalegalizowała.

Jaką dawkę CBD uznaje dziś za bezpieczną Europejski Urząd do spraw Bezpieczeństwa Żywności?

W aktualizacji stanowiska z 9 lutego 2026 r. panel EFSA wyznaczył tymczasową bezpieczną dawkę 0,0275 mg na kilogram masy ciała dziennie, czyli około 2 mg na dobę dla osoby ważącej 70 kg. Wartość dotyczy wyłącznie suplementów o czystości kannabidiolu co najmniej 98%, bez nanocząstek.

Dla kogo EFSA nie potrafi ustalić bezpieczeństwa CBD?

Panel stwierdził w 2026 r., że na podstawie dostępnych danych nie da się ustalić bezpieczeństwa kannabidiolu dla osób poniżej 25. roku życia, dla kobiet w ciąży i karmiących piersią oraz dla osób przyjmujących równocześnie leki. Powodem są luki w badaniach nad wątrobą, układem rozrodczym i interakcjami lekowymi.

Jaki próg THC obowiązuje w Polsce i jak się go liczy?

Próg wynosi 0,3% w przeliczeniu na suchą masę i liczy się go jako sumę delta-9-THC oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego, z zaokrągleniem do jednego miejsca po przecinku (art. 4 pkt 5 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Brzmienie to obowiązuje od 7 maja 2022 r.; wcześniej próg wynosił 0,20%.

Czy marihuana została w 2026 roku przeklasyfikowana w Stanach Zjednoczonych?

Tylko częściowo. Rozporządzenie z 23 kwietnia 2026 r., opublikowane 28 kwietnia 2026 r., przeniosło do Schedule III marihuanę zawartą w produktach zatwierdzonych przez FDA oraz objętą stanową licencją medyczną. Cała pozostała marihuana została w Schedule I, a postępowanie o szersze przeklasyfikowanie trwa.

Co czeska ustawa z 2025 roku faktycznie zmieniła?

Czeska ustawa o substancjach psychomodulacyjnych, obowiązująca od 1 stycznia 2025 r., z reżimem sprzedaży od 1 lipca 2025 r., utworzyła odrębną kategorię obejmującą konopie do 1% THC oraz kratom. Sprzedaż dopuszczono wyłącznie w wyspecjalizowanych punktach, z zakazem sprzedaży osobom poniżej 18 lat i ograniczeniami reklamy.

Czy certyfikat analizy z innego kraju wystarczy w Polsce?

Nie zawsze, bo liczy się metoda oznaczenia. Polska ustawa pyta o sumę delta-9-THC i kwasu tetrahydrokannabinolowego, więc certyfikat podający wyłącznie delta-9-THC nie odpowiada na to pytanie. Sprawdź też, czy numer partii na certyfikacie zgadza się z numerem na opakowaniu produktu.

Artykuł ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi porady prawnej. Stan prawny opisany w artykule obowiązuje na dzień publikacji: regulacje dotyczące konopi mogą ulec zmianie. Przed podjęciem decyzji konsultuj się z prawnikiem lub aktualnymi aktami prawnymi.

Autor: Michał Waluk · Opublikowano: 2026-05-10 · Aktualizacja: 2026-08-10